نگاهی به قلعه متحرک هاول (Howl’s Moving Castle) ساخته هایائو میازاکی

استاد هایائو میازاکی، سلطان بی تاج و تخت انیمیشن در تاریخ سینماست. دلیل این حرف هم بیش از سی سال فعالیت هنری در رشته انیمیشن و چندین شاهکار سینمایی مثل همین قلعه متحرک هاول است. میازاکی به گفته خودش و گواه فیلم هایش، کودکان را دست کم نمی گیرد و عمیق ترین و جدی ترین مفاهیم را در فیلمهایش می گنجاند. به همین دلیل انیمیشن هایش بیشتر در بین بزرگسالان طرفدار دارند تا کودکان. در قلعه متحرک تمرکز داستان بر فراز و نشیب های عاشقانه سوفی و هاول است و تنها فیلمی است که میازاکی تمرکزش را بر یک روایت عاشقانه قرار داده است. جزییات زیبایی که مثل یک تابلوی نقاشی در تک تک نماهای فیلم دیده می شود، حیرت انگیزاست و بعد سوم بیشتر از هر کار دیگر استاد، در این اثر حس می شود. این زیبایی شناسی در تطابق کامل با محتوای عاشقانه فیلم است. پیام های ضد جنگ هم در این فیلم دیده می شود و میازاکی به دلیل از بین بردن آرامش و زیبایی طبیعت، هر دو طرف جنگ را محکوم می کند. مثل آثار دیگر استاد، تخیل رها و بی نظیر اینجا هم سهم مهمی در پیشبرد داستان و تماشایی از کار درآمدن فیلم دارد. یکی از نکات جالب فیلم طلسمی است که سوفی گرفتارش شده و به هیبت یک پیرزن گوژپشت درآمده است. در طول داستان، هر جا که سوفی احساسی عاشقانه دارد، جوان می شود و هر چقدر این احساس قویتر باشد، او جوانتر به نظر می رسد. ظاهرا استاد می خواهد بگوید که جوانی به عاشقی است نه سن و سال. من که دوبله انگلیسی فیلم را دیدم از صداهای کریستین بیل به جای هاول و بیلی کریستال به نقش کالسیفر بسار لذت بردم. البته همه صداپیشه های فیلم کار خود را بسیار خوب انجام داده اند. شنیدن موسیقی های زیبا و فراموش نشدنی جو هیسایشی که با ارکستر فیلارمونیک نواخته می شوند هم جزو لاینفک کارهای هایائو میازاکی هستند که باعث می شود قلعه متحرک هاول علاوه بر اینکه یک ضیافت چشم است یک ضیافت گوش هم باشد. دیالوگهای جذابی مثل این در این فیلم زیاد است: «وقتی که پیر میشی، تنها چیزی که میخوای اینه که بشینی و به یک منظره زیبا خیره بشی». اگر بخواهم کل این اثر را در یک دیالوگ خلاصه کنم جایی است که در پایان فیلم سوفی (یا خود استاد میازاکی) به هاول می گوید: «داشتن یه قلب تو سینه، مسئولیت خیلی سنگینیه».

امتیاز من: 8 از 10